tirsdag 26. februar 2019


                            For ein dag

 Når me arbeider med gratis materialer, er bonusen at me kan gå på tur og hente akkurat når det passar oss. I dag var ein slik dag - litt tåke, men sola er der, bekken klukkar, blomstene sprett og fuglane gjer meir enn synge - blir ganske våryre me og.
 Først var me i marka og henta einergreiner - utruleg masse flotte emne, største problemet er å begrense seg.

Kva me skal bruke greinene til ?  Vent å sjå :)
 Så måtte me berre ein tur innom den magiske skogen - eit lys og ein stemning som ikkje kan beskrivast med ord.  Helse i kvart eit steg.

 For ein lykkedag - den fantastiske turen og trillebåra full av mose og einergreiner.



Me rakk å lage eit par hjerter også.
 Stein i skogen - glede i hjerta.



søndag 24. februar 2019


                          Farvel til nissen

 Nissen på trappa har sagt hei til meg i 2 mnd.  nå har den igrunnen "gjort sitt"

 Kjekt å kunna ta ein tur i hagen og finne masse vårteikn - og feite makkar i jorda.
 Nok å ta av, trur dei har godt av å bli tynna litt i.  Etter trappelivet plantar eg dei ned på nye stader.

 Takk for englane Diana - nå er det dei som seier hei  - og minner meg om deg :)
 Er så glad i gåsungar, og synes dei gjer seg godt i skiferkrukka.
Betongkrukken vart til då me støypte muren til nybygget, og det var litt ekstra betong.


Fuglane gleder meg alltid - om dei er flydyktige eller ikkje. Våren på Bru er fantastisk - håper du også finn noko du kan glede deg over, om det er vinter eller vårteikn er ikkje så viktig.

torsdag 21. februar 2019


                King size


 Denne veka har Katrine og eg kosa oss med å lage digre korger. Eg ville gjerne få brukt opp ein del av all den pila som har samla seg i fryseboksen. Me brukte store treskiver som bunn,  lot stakene bevege seg som dei ville, og pøste på med pil i alle størrelser og fargar.  Korgene fekk bli ganske så organiske i formen.

Mykje klippearbeid inni her.

Dei blei på ein måte "eit par" desse to, men er likevel berre den eine som skal bu her - den største så klart.  Katrine tok si med heim for å vurdere om det blei vedkorg, eller blomsterkorg.  Eg har ennå mykje pil i frysa og vil ikkje bløyte ny før alt er borte - så kanskje eg like godt skal gå igang med ei til

mandag 11. februar 2019


         Lyssiv og grøftekantgras

 Mykje kjekkare å finna materiala som trengs i grøftekanten og ute på marka, enn å kjøre til byen  å handle.
 Ikkje så mykje blomster i hagen enno, så eg måtte til byen likevel.



 Oppdraget var bordpynt til årsmøte i bondelaget. Ideen var: Inspirasjon til aldri å gje opp kampen mot uønska vekster i landbruket. Høyballane er organiske, lyssiva er surra med ståltråd som ein metafor på "gifta" som overtek beitemarka om ein ikkje er nøye med å få vekk det som ikkje høyrere til.
 "Lyssiv har auka veldig dei siste åra. Menge reknar det nå som det mest problematiske ugraset i beite. 
Derfor har Bioforsk sett i gang eit stort forskningsprosjekt for å finna ut av kva denne endringa skuldast."  Kilde: Norsk Landbruksrådgiving



torsdag 7. februar 2019


             Håpstre   3

 Då er teksten komt på veggen,  og treet fylles med nye blader - plass til mange her.



 Tanken er at alle som er innom, og har lyst, kan finne "sitt blad" og henge på tre. Kvart nytt blad gjer treet endå vakkrare.

søndag 27. januar 2019


                       Bjørkelykke


 Veit ikkje om "bjørkelykke" er eit forrektig ord, men eg likar det  - og så er det i alle fall rett at me blir lykkelege av å arbeide med bjørkeris. Først turen i skogen, så gleden over det som etterkvart veks fram.


 Teknikken kallast nålebinding - me brukar store nåler og syr med brunt bøtegarn.
 Størrelse og form bestemmer ein heilt sjølv - og for dei som kjenner oss er det vel ingen løyndom at det største fatet er mitt.
Stjerna og hjertene er surra med ståltråd.

lørdag 19. januar 2019


                                       Snø


 Utsikt frå kjøkkenvinduet idag.   Så mykje snø,  eg blir heilt lykkeleg og må berre ut å gå - her gjeld å nyta så lenge det varer.



 Nissen på trappa og hegren til Maria kosar seg også i snøen - trur eg.


 Og snøklokkene som blomstrar i grøftekanten klarer seg heilt fint.

Det e pitlemann utroligt, men me ser jo at de kan:
ud av kalla hara jorå komme snøklokkene fram.

Det e det fina med våren, og det e eit klart bevis:
nytt håb kan spira onna møje snø og is.

Men mange myste håbe når samfunnet blir kaldt,
og kjærlighetet drebes i konkurransen øve alt.

Se: snøklokker i hagen, vokse alltid flerr i lag
di vett å holda sammmen, når di strekke seg mod dag.
                                       
                                                      Gunnar Roaldkvam


 Eg hadde faktisk spadd opp ei god tua i går - så nå blir det snøklokker både ute og inne.
 Denne veka har me også arbeid med bjørkeris, og bl.a laga hjerter.



Magisk lys på sånne kveldar.  God helg